Kartalkaya Yangını Davasında Sendikaların Sessizliği Derinleşen Tartışmaları Tetikledi

Bugün görülen Kartalkaya yangını davasının duruşması, sadece yangının sonuçlarını değil, aynı zamanda işçi hakları savunucusu olması beklenen sendikaların duruşmadaki belirgin sessizliğini ve eksik katılımlarını da gündeme taşıdı. Bu durum, sendikaların temel işlevleri, yasal sorumlulukları ve işçi üyelerinin yanında durma misyonu bağlamında önemli soruları beraberinde getiriyor.

Kartalkaya yangını gibi, can kayıplarına ve ciddi yaralanmalara yol açan, iş güvenliği önlemlerinin sorgulandığı elim vakalar, sendikaların varlık nedenlerinin en somutlaştığı alanlardır. Sendikalar Kanunu ve ilgili mevzuat, sendikaları sadece toplu iş sözleşmeleriyle sınırlamaz; aynı zamanda üyelerinin iş sağlığı ve güvenliği başta olmak üzere her türlü hak arayışında aktif rol almaya, hukuki süreçlerde destek vermeye ve adaletin tecellisi için çaba göstermeye davet eder. Ancak, bu denli kritik bir davada sendikalardan beklenen güçlü sesin ve fiziki varlığın eksikliği, hem işçi camiasında hem de kamuoyunda şaşkınlık ve hayal kırıklığı yaratıyor.

Sessizliğin Yankıları ve Güven Erozyonu

Sendikaların böylesi bir durumda sergilediği sessizlik ya da gözlemci pozisyonunda kalması, çeşitli yorumlara ve tartışmalara neden oluyor. Bu durum, bazı çevrelerce, sendikaların üyelerinin en zor anlarında dahi yanlarında olma taahhüdünü ne ölçüde yerine getirdiği konusunda şüpheleri artırabilir. Bir iş kazası ya da cinayetinin yargılandığı mahkeme salonları, yalnızca hukuki bir süreç değil, aynı zamanda toplumsal vicdanın da sınandığı alanlardır. Sendikaların bu platformlarda aktif rol almaması, hem hukuki mücadeleye olan katkılarını zayıflatmakta hem de üyelerinin sendikalarına duyduğu güveni olumsuz etkileme potansiyeli taşımaktadır.

Duruşmalara katılım, sadece bir formalite değil; adaletin işleyişini yakından takip etmek, mağdur işçilerin sesini doğrudan yargıya duyurmak, teknik ve hukuki bilgileri süreçle paylaşmak ve potansiyel adaletsizliklere karşı anında tepki göstermek adına hayati bir önem taşır. Sendikaların bu sahneden çekilmesi veya yeterince öne çıkmaması, mağdurların yalnızlık hissini pekiştirebilirken, iş güvenliği konusunda alınmayan önlemlerin hesabının sorulması sürecini de yavaşlatabilir.

Daha Kapsamlı Bir Mücadele Talebi

Kartalkaya örneği, sendikaların yalnızca toplu iş sözleşmeleri ve ücret zamları gibi ekonomik taleplerle değil, aynı zamanda iş cinayetleri ve iş sağlığı güvenliği gibi yaşamsal konularda da daha güçlü ve kararlı bir duruş sergilemesi gerektiği çağrısını bir kez daha yükseltiyor. Türkiye'de her yıl yüzlerce işçinin hayatını kaybettiği bir gerçeklik varken, bu tür davalarda sergilenen zayıf katılım veya sessizlik, genel işçi hakları mücadelesinin bütünlüğünü zedeleyebilir.

İşçiler ve kamuoyu, sendikaların, yasaların kendilerine yüklediği büyük sorumluluğun bilinciyle hareket etmelerini ve üyelerinin hak arayışında tereddütsüz bir şekilde öncü olmalarını beklemektedir. Kartalkaya davası, sendikal hareket için bir muhasebe ve daha aktif, daha görünür bir mücadele sergileme çağrısı niteliği taşımaktadır. Zira bir işçinin kaybı, tüm işçi sınıfının kaybıdır ve bu acının hesabının sorulmasında sendikalar kritik bir köprü görevi üstlenmelidir.